ßir gün daha bitiyor sessiz sakin ve en olmadık anda...Hani bitmesin batmasın hiç o güneş, dediğimiz bir zamanda bize sırtını haince umarsızca dönerek gidiyor.Kuşlar ucsuz bucaksız semadan seyreylerken buldukları en kuytu yerlere,çocukların o çok sevdikleri sanki hiç büyümeyecekmiş gibi arşınladıkları o sokakları, gün ışımadan kenetlenen iki sevgilinin elleri bitip giden günün sonunda herkesin başladığı yere...Hani derler ya evli evine köylü köyüne...

Hergün daha yitip gidiyoruz.

Kimimiz yarsız kimimiz aşsız kimimizin kimbilir hergün biraz daha neleri eksiliyor.Her simada zamanın izleri ince ince, nakış nakış dokunurken her gecen gün biraz daha derinleşip yüzümüzdeki gülümseyişimizi , gözlerimizin ışıltısını, o masumiyeti ve saflığı kaybetmişiz... Zaman bizi bıraz daha yordu biraz daha yalnızlaştırdı ve bıraz daha savunmasız güçsüz bıraktı.Ve çok özledik hep yitip gidenleri ...Ya zamana bırakıp gerı getiremediklerimizi ya da bizden acımasızca çalınanları... ßelki birtek şey kaldı hazine gibi sakladığımız sıkı sıkı sarıldığımız sonsuz sevgimizi verdiğimiz bir tek o içimizdeki çocuk...İnatla geçip giden zamana karşı yalınayak yürüten...

Ve zamanla zaman bizi büyüttü, büyürken de içimizdeki o karanlığı boşluğu da beraberinde getirdi.Ne çok içimizden haykırdık biri durdursun akmasın gitmesin ama kimse duymadı,çığlıklarımızın içnde boğulduk...Savunmasız teslim olduk. Hayata ilk adımlarımızı atarken sonu gözükmeyen uçsuz bucaksız masmavi ufukla birleşen o yolda birde bakmışsınki bir anda durup geriye baktığında kilometrenın sonuna gelmiş hayatla ölüm arasındaki o çizgiye ramak kalmış. Ve bir daha hiç güneş doğmamış...