SınırLı ZamanLarda YaşaMak

Nezaman canım sıkılsa hep gitmek isterim.Ve her defasında gidemem sanki vücudumu zincirle bağlamışlar,ağır toplar taşıyorum vücudumda...Kendimi havaya,denize,karaya atsam ama hayır hiçbir yer kabul etmiyor.Aslında nereye gitmek istediğimi biliyorum ama kabul eder mi beni içine,öyle birdenbire patavatsız da gidilmezki,ya istemezse!Öyle kalabalık gelmicem sadece ben,ya o kalabalıksa dolup taşmışsa... ßen hep her defasında sana gitmek istiyorum biliyorum ki çok kalabalıksın ve ben hep bizden kaçıp gitmek istiyorum çok uzaklara...Ne zaman ikimizi düşünsem omuzlarıma yükler biner altında ezilir kalırım.ßir çerçevelik gibiyiz yada dört duvar arasındayız senle ben...Dar vakitlerde yaşıyoruz aşkı....Zamanımız sınırlı hayatımız sınırlı hayallerimiz sınırlı...ßelkıde biz diye bişey yok, masallarda yaşıyoruz haberimiz yok bir varmışız bir yokmuşuz... Ne zaman senı sevmek istesem sen hiç yoktun!Hayatın her köşesıne uğramakla meşgulken sen,ben hep senı sessizce pusuda,ufuk çizgisinde görünmeni bekliyordum.Seni senle yaşayabilmek için ne gerekiyordu?seni senle değil,seni benle yaşayabilmeye çalışıyordum inatla...Tek kişi değildik iki kişiydik ve sen hep bunu unutuyordun.Ama sen herşeye rağmen bende çoğalmaya devam ediyordun kumbaramdaki bozuk paralar gibi...