Manik depresif günlerin atakları üzerimde yine ince ayarlar çekiyorum hayata...Ahkam kesen, lakırdı yapan duyguların işgali altındayım.Noksandı bulduğum herşey gizli bir tılsımı mı vardı acaba beni kendine çeken?Ait olamadiğim ve sahiplenemediğim hayatlar, eylemlerimi vurgulayan gizli özneydiler.

Dibime çöktü yine herşey, ayrılıkların tortusu vardı içimde...Saklıydı varlığım varlığında ve incitiyordu alabildiğine hoyratca..Ayrılıkların şıklığı üzerindeydi ,küstahcaydı alınanlar hayatımdan...Bu yokoluşlar kimi davetkar kimi apansız etrafımı sarıyordu.

Yorgundu duygular bir sürgündü her yaşanılan ve tutunmaya çalıştığım sevdalar...Denize küçük kağıt gemicikler bıraktım, yazdım söyleyemediklerimi ve savurdum rüzgarına o çok özlediklerimi...Hep hergün beni anlayabilme ihtimaline sığındım.Umudumla tükendim,bir anda bilmediğin bi yere savurdum bizi...

Hayatın yeşil ışıkları hep sevdanın çıkmaz sokaklarına yanıyordu.Bir ben ve terketmeyen sevdamın can yakıcı halleriyle gidiyorum alacakaranlıktaki ışığıma kavuşmak için...